miecze

Poprawiony: czwartek, 15 kwietnia 2010 21:26 Wpisany przez Anton środa, 14 kwietnia 2010 20:54

Miecze

 

Miecz to jedna z najbardziej powszechnych broni Starego Świata. Każdy wie jak wygląda, jednak nie każdego na niego stać. Używany jest głównie przez rycerstwo i zamożniejszych najemników, a także formacje regularnych armii nazywane miecznikami. W niektórych miejscach posiadanie go przez osoby z niższego stanu jest zabronione. Miecz składa się z głowni (brzeszczotu), pary jelcy, rękojeści oraz głowicy. Dodatkiem jest pochwa, czyli ochrona głowni przed wilgocią i zabrudzeniem. Głownia zgodnie ze swoim przeznaczeniem bojowym dzieli się na zastawę, na którą głównie przyjmuje się ciosy przeciwnika, sztych, który służy do zadawania cięć i pchnięć oraz trzpień, który trzyma całą głownie w rękojeści. Część płaską głowni nazywa się płazem, wzdłuż którego czasami symetrycznie biegnie zbroczę, czyli zagłębienie mające za zadanie zwiększyć sprężystość głowni i zmniejszenie jej wagi. Często spotyka się też strudziny, czyli podłużne wyżłobienia w metalu, mające ten sam cel.

Miecz jest często postrzegany jako broń rycerza, czyli osoby ze szlachetnego rodu. Jest wyraźnym symbolem przynależności stanowej. Ma też być dla rycerza wiecznym przypomnieniem, że tak jak miecz jest czysty i błyszczący tak on ma być uczciwy i szczery, dodatkowo dwa ostrza głowni mają przypominać o szlachetności i sprawiedliwości.

Miecz nosi się najczęściej przypasany z lewej strony, czasami jednak, szczególnie na wschodzi częstej znajduje się on na plecach właściciela.  Ze względu na swój kształt krzyża jest także symbolem religijnym w Norsce i pośród wszystkich chrześcijan. Dodatkowej mocy mają mu dostarczyć często wybijane na głowni pobożne wezwania, a nawet zaklęcia.

Jak widać budowa miecza nie jest skomplikowana. Występuje natomiast on w rozmaitych kształtach i wielkościach poszczególnych elementów.

 

Gladius

 

Jedna z pierwszych odmian miecza, jaka się pojawiła. Jest to krótki miecz, będący na wyposażeniu starożytnych żołnierzy krasnoludzkich i aoruńskich. Właśnie krótka głownia (30-50 cm) była charakterystyczna dla mieczy starożytnych. Służy więc on głównie do zadawania pchnięć, niż do rąbania. Miecze te praktycznie pozbawione są jelców.

Obrażenia: 18/10/0 Przebijalność: 5/4/1

Zasięg: 50  Minimalna SF: 3 Szybkość: 4

Wytrzymałość: 20 Żywotność: 110

Waga: 1,5 

Cechy Specjalne: brak

 

Miecz vigijski

  Narodził się on gdzieś pomiędzy vigijskimi ludami. Jego głownia posiada zazwyczaj zbrocze, dzięki czemu jest lżejsza i bardziej sprężysta. Całość jest dość szeroka i zazwyczaj z zaokrąglonym sztychem, przez co miecze tego typu służą głównie do cięć. Są też się też jelce, dość krótkie, ale już dające, jaką taką ochronę dłoni, która ciasno tkwi między nimi a ozdobną głowicą o charakterystycznym wachlarzowatym lub półokrągłym kształcie. Głowica oraz jelec często są nabijane i platerowane złotem i srebrem, dzięki czemu stanowią niejednokrotnie dzieło sztuki zdobniczej. Długość miecza nie przekracza 1 m.

Obrażenia: 13/19/0 Przebijalność: 4/6/1

Zasięg: 70  Minimalna SF: 4 Szybkość: 4

Wytrzymałość: 20 Żywotność: 110

Waga: 1,5 

Cechy Specjalne: brak

 

Typowy miecz jednoręczny

 

Nazywany również czasami zachodnim. Jego głownia, zdecydowanie zwęża się ku sztychowi. Głowica jest najczęściej w kształcie krążka, soczewki bądź ściętej łezki. Jelce są rozbudowane na tyle, by stanowić solidną ochronę dłoni, doświadczeni szermierze potrafią je wykorzystać do niektórych sztuczek fechtunkowych. Jelce te zazwyczaj są lekko zagięte w kierunku sztychu. Głownia bardzo często zaopatrzona jest w zbrocze, strudziny lub grań. Wizerunek takiego właśnie miecza jest najczęściej wyobrażany, gdy pada słowo miecz.

Obrażenia: 15/15/0 Przebijalność: 5/5/1

Zasięg: 70  Minimalna SF: 4 Szybkość: 5

Wytrzymałość: 50 Żywotność: 110

Waga: 1,5 

Cechy Specjalne: brak 

 

Miecz wielki

 

Ta nazwa określa większe odmiany miecza typowego, którego głownia jest dłuższa, bo ponad metrowej długości.  Jelce często są bardziej rozbudowane, przed nimi w dłuższych egzemplarzach można czasem spotkać ricasso i wąsy, czyli dodatkowy uchwyt dla dłoni umieszczony na głowni i dodatkową małą parę jelcy. W mieczu wielkim dużo dłuższa jest też rękojeść, w niektórych egzemplarzach wręcz nieproporcjonalnie długa. Miecze wielkie, ze względu na swoją długość, ciężar i wielkość rękojeści są nazywane często półtoraręcznymi lub dwuręcznymi. Miecze wielkie są groźną bronią, szczególnie w rękach niektórych formacji zaciężnych piechurów, którzy upodobali sobie szczególnie miecze od długości 1,5 do 1,8 m.

Flamberg: Jest to odmiana typowego i wielkiego miecza, wymyślona w Cesarstwie Unterneńskim. Charakteryzuje się on klingą o kształcie płomienia.

 

Claymore: Jest to miecz dwuręczny o charakterystycznym jelcu opuszczonym pod dużym kątem. Końce jelca zakończone są rozetką a głowica ma wydłużony kształt. Sama głownia jest stosukowo ciężka i masywna. Miecz ten jest używany głównie na terenie Zachodnich Królestw. Największą popularność zdobył sobie jako narzędzie kata, w wersji służącej tylko do cięcia, z zaokrąglonym sztychem.